W jednej z gablot zaprezentowano haftowane bursy na przechowywanie korporału pochodzące z XVII wieku z przedstawieniami Matki Bożej Niepokalanej i św. Wojciecha oraz koronki do alb biskupich z XVIII wieku wykonane ze złotych i srebrnych nici. Ciekawostką wystawy był relikwiarz kalendarzowy z XVIII wieku. Haftowany na białym jedwabiu, w centralnej części posiada relikwie Krzyża Pańskiego oraz z miejsc związanych z Męka Pańską. Od nich dookoła wychodzi 12 dużych promieni z nazwą miesięcy, a w nich na poszczególne dni umieszczono relikwie świętego patrona. W jednej z gablot ekspozycyjnych umieszczono XIX-wieczny obraz żakardowy przedstawiający ukrzyżowanie Chrystusa oraz księgę „Alphabetum Immaculatae Conceptionis SS. Virginis Mariae”, wydaną w Krakowie w 1710 r., której okładka wykonana została z kart pergaminu z mszału franciszkańskiego pochodzącego z przełomu XIII i XIV wieku. Odczytać można na niej tekst hymnu: „Qui pius, prudens” i inne modlitwy z liturgicznych tekstów wspólnych o świętych Wyznawcach. Swoje miejsce na ekspozycji znalazł także tzw. Kielich balotacyny z XIX wieku używany do dziś w czasie kapituł klasztornych dla dokonania balotacji czyli tajnych głosowań. Ilość wrzuconych kulek daje wynik głosowania: kulki jasne-Tak; ciemne-NIE. Na wystawie można było zobaczyć także: Kamień węgielny nieistniejącego kościoła franciszkanów w Przemyślu z 1685 r., Wotum dla Matki Bożej Niepokalanej. Złota poduszka, na której umieszczono królewskie jabłko z berłem oraz orła Polskiego z wizerunkiem Matki Bożej Niepokalanej na piersiach, ufundowana została przez mieszkańców miasta Przemyśla z wdzięczności za uratowanie miasta w czasie wojny polsko-ukraińskiej w roku 1919. Zainteresowaniem cieszyła się gablota prezentująca pontyfikalia biskupie (infuła, pastorał, kielich mszalny, ampułki na wodę i wino, lavabo) pochodzące z przełomu XIX i XX wieku należące prawdopodobnie do biskupa przemyskiego Adama Jasińskiego. Prawdziwa ozdobą ekspozycji były prezentowane dwa mszały oraz brewiarz, których okładki ozdabiały okucia pochodzące z XVII wieku, które przedstawiają postacie św. Franciszka z Asyżu, św. Antoniego z Padwy, św. Andrzeja Apostoła oraz symbol Bractwa Matki Bożej Niepokalanej i św. Franciszka. Warto dodać, że na wystawie swoje miejsce znalazło także berło procesyjne wspomnianego Bractwa pochodzące z XVIII wieku.
Prawdziwym zaskoczeniem dla zwiedzających wystawę było zaprezentowanie XVIII-wiecznego kutego zwieńczenia sygnaturki, jaka była wzniesiona w czasie budowy kościoła w latach 1755-1780, której nie odbudowano po pożarze kościoła w roku 1864 roku. Jej zwieńczenie: kuty krzyż z promienistą glorią, monogramem IHS z sercem i trzema gwoździami, zostało odnalezione w styczniu 2026 r. na strychu kościelnym pod warstwą gruzu. Zwiedzający mogli odwiedzić także odrestaurowaną zakrystię kościoła, gdzie oprócz XVIII-wiecznego lawaterza mogli podziwiać czerwony garnitur liturgiczny pochodzący z Włochy z XVIII wieku. Garnitur liturgiczny, czyli komplet szat: kapa, ornat i dalmatyki. Wykonane z aksamitu genueńskiego, rytowanego. Na złotożółtym, brokatowym tle duże, ciemnokarminowe motywy kwiatów, kłosów, rogów, gałązek i koron w symetrycznym układzie. Brzegi i kolumny obszyte złotą bortą o geometrycznym wzorze. W zakrystii znalazł się także ornat czerwony z XVII wieku. Jego boki zostały wykonane z francuskiego aksamitu obiciowego, a kolumna tylna z dwóch zszytych ze sobą brzegów aksamitnego kobierca (Skutari) z Konstantynopola z XVII wieku.
Prezentowaną ekspozycję oraz odrestaurowany kościół zwiedzający oglądali przy śpiewach gregoriańskich, które nadawały swoisty klimat połączony ze specjalną iluminacją wnętrza kościoła. Zorganizowane wydarzenie w naszym franciszkańskim kościele było pierwsze tego typu, a licznie przybywający zwiedzający wyrażali nadzieję, aby nie było ostatnie.
O. Rafał Maria Antoszczuk
Gwardian Klasztoru i Proboszcz Parafii
